11 Αυγούστου: Τελείωσε πριν λίγες ημέρες η πρώτη σαιζόν από την νέα τηλεοπτική παραγωγή του Steven Spielberg, Falling Skies.
Λόγο της προώθησης που δέχτηκε, δεν σας κρύβω πως περίμενα πολλά, είδα λιγότερα, αλλά σε γενικές γραμμές έμεινα ικανοποιημένος διότι, αν και πρόκειται απλά για το ξεδίπλωμα μιας ακόμη μετά-αποκαλυπτικής περιπέτειας που θα ξεχάσεις λίγες ώρες αφού τελειώσει η προβολή, βλέπετε ευχάριστα κερδίζοντας το ενδιαφέρον σου με τα (έστω και κλισέ) ερωτηματικά που εμφανίζει (κάπως αργά δυστυχώς) σταδιακά στα 10 επεισόδια του πρώτου season.
Συνοπτικά, πρόκειται για το (γνωστό πια) σενάριο επιβίωσης μιας ομάδας ανθρώπων από την ξαφνική επιδρομή εξωγήινων στον πλανήτη. Τα εφέ, αν και καλά, είναι μάλλον λιγοστά (και επαναλαμβανόμενα) σε αντίθεση με τους διαλόγους που μετατρέπουν την σειρά από εσχατολογικό sci fi σε ένα ακόμη δακρύβρεχτο drama με φόντο μια εξωγήινη επικυριαρχία.
Προσωπικά, αυτό που με κούρασε ήταν η (επιτηδευμένη) επιμόρφωση μας για την Αμερικάνικη ιστορία (sic) όπως και η επιμονή στην σχέση πατέρα-γιού, λεπτομέρεια που υπερσκιάζει σχεδόν όλα τα προβλήματα της ομάδας!
Εντύπωση επίσης προκαλεί το έντονο μιλιταριστικό ύφος των επεισοδίων που θυμίζει κάπως το Battlestar Galactica δίχως όμως τους κοινωνικούς και (ψευδό)θεολογικούς του προβληματισμούς!
Ενδιαφέρον έχει επίσης το γεγονός πως η σειρά προβάλλεται την ίδια εποχή με το V (ναι αυτό με τους ερπετάνθρωπους που θυμίζει τόσο έντονα τις παλιές θεωρίες συνωμοσίας τύπου David Icke) αλλά και το The Walking Dead, με το οποίο μοιάζει εξαιρετικά!
Και αν σ' αυτό το σημείο ακούσω πάλι πως μας προετοιμάζουν (μέσω τηλεοπτικής προπαγάνδας) για μια επικείμενη εισβολή εξωγήινων, να σας θυμίζω πως όλα στο Hollywood ακολουθούν την περπατημένη οδό! Εκστασιασμένοι όλοι οι παραγωγοί από την απροσδόκητη (εμπορική) επιτυχία του BsG, αναζητούν (παρόμοιους) τρόπους για να καλύψουν το κενό που άφησε πίσω του.
Άλλωστε, ανάλογες (και μάλλον καλύτερες) σειρές έχουν παιχτεί πολλές φορές στο παρελθόν -θυμάστε το The War of the World του 1988;- όμως οι... ουρανοί δεν έχουν πέσει ακόμη, και κανένας εξωγήινος δεν φαίνεται να απειλεί τον πολιτισμό μας ως έχει.
Όπως και να έχει πάντως, το Falling Skies δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την ποιότητα του Game of Thrones (το οποίο πραγματικά μας εντυπωσίασε φέτος), αλλά σίγουρα είναι πολύ καλύτερο από άλλες παραγωγές που μοιάζουν με τηλεοπτικά φταρνίσματα (βλέπε The Cape, Alphas κ.α.).

22 Φεβρουαρίου: Οι φίλοι του κινηματογράφου, και πολύ περισσότεροι οι fan του Λάβκραφτ και της Μυθολογίας Κθούλου, θα έχουν την ευκαιρία να δούνε σε πρώτη παγκόσμια προβολή στην Αθήνα, την πολυαναμενόμενη ταινία The Whisperer In Darkness του Sean Branney και του The H. P. Lovecraft Historical Society.
Όπως ίσως θα θυμάστε, πρόκειται για τους ίδιους, ανεξάρητους παραγωγούς που πριν μερικά χρόνια μας χάρισαν το αξιαίπενο The Call of Cthulhu.
Φέτος λοιπόν, η παγκόσμια πρεμιέρα αυτής της πολλά υποσχόμενης δημιουργίας, θα πραγματοποιηθεί στο 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Επιστημονικής Φαντασίας & Φανταστικού (SFF-rated) που διοργανώνει η Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας (ΑΛΕΦ), την περίοδο 10-16 Μαρτίου, 2011.
Να σημειωθεί πως ο σκηνοθέτης της ταινίας, θα βρίσκεται στην Ελλάδα, και το βράδυ πριν την έναρξη των εκδηλώσεων θα πραγματοποιήσει συνέντευξη τύπου, και ανοιχτή συζήτηση με το κοινό.

25 Ιανουαρίου: Όταν το 2004 κυκλοφόρησε η ταινία-ντοκιμαντέρ What the Bleep Do We Know!?, προκάλεσε τόσο μεγάλο κύμα ενθουσιασμού που σύντομα βρέθηκαν πολλοί που θέλησαν να την μιμηθούν.

Υπάρχει μια γενικότερη στροφή τελευταία σε ένα είδος νεωτεριστικής οπτιμιστικής φιλοσοφίας που προσπαθεί να παντρέψει την σοφία των εσωτερικών παραδόσεων με την οριακή επιστήμη. Το κατά πόσο αυτό είναι πετυχημένο βέβαια είναι μεγάλο ζήτημα που ίσως μας απασχολήσει κάποια άλλη στιγμή...
Στην συνέχεια θα ήθελα απλά να σας παρουσιάσω ορισμένους από τους πλέον σημαντικούς τίτλους αυτών των ανεξάρτητων ταινιών-ντοκιμαντέρ που εξετάζουν με ένα διαφορετικό τρόπο τα μεγάλα μυστήρια της ζωής, του ανθρώπου και του σύμπαντος.
Ένα από αυτά, είναι το Wake Up που βαδίζει στα χνάρια του What the Bleep, φλερτάροντας σημαντικά όμως με τα μεγάλα αινίγματα της Παραψυχολογίας. Και αυτό διότι, ο 36χρονος πρωταγωνιστής του, Jonas Elrod προσπαθεί να βρει το νόημα στα οράματα από τους αγγέλους και τα πνεύματα των νεκρών που άρχισε ξαφνικά να βλέπει καθημερινά!
Έτσι, έχοντας λάβει από τους ψυχιάτρους όλες τις απαραίτητες βεβαιώσεις πως τα οράματα του δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας παθολογίας, ταξιδεύει σ' όλο τον κόσμο για να συνομιλήσει με σημαντικά πρόσωπα της πνευματικής και επιστημονικής κοινότητας που μπορούν ίσως να καταδείξουν την αλήθεια στο φαινόμενο που βιώνει!
Το ντοκιμαντέρ είναι μια παραγωγή του 2009 και μετά από το πετυχημένο πέρασμα του σε διεθνή φεστιβάλ, βρήκε πρόσφατα τον δρόμο του στην αγορά των DVD από τους ίδιους ανθρώπους που μας έδωσαν το What the Bleep και το The Secret.
Και από τις φιλοσοφικές αναζητήσεις ενός αλαφροΐσκιωτου, στην περιπέτεια που μας περιμένει μετά τον θάνατο, τα μυστικά της οποία αποκαλύπτονται στο ντοκιμαντέρ Infinity: The Ultimate Trip του 2009. Σ' αυτό, επιστήμονες και θανατοναύτες, άνθρωποι δηλαδή που γύρισαν πίσω από την Άλλη Πλευρά, μας διηγούνται τα βιώματα τους, και πως αυτά άλλαξαν για πάντα τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν την ζωή.
Στο ίδιο κλίμα θετικισμού βρίσκεται και το καλογυρισμένο ντοκιμαντέρ (επίσης του 2009), The Living Matrix στο οποίο μια στρατιά από ειδικούς παρουσιάζουν όλες εκείνες τις θεωρίες που συνδέουν τις απίστευτες θεραπευτικές δυνάμεις του εγκεφάλου με το πλαίσιο πληροφοριών και ενέργειας που συνενώνει το σύμπαν ολόκληρο!
Επίσης στα μυστήρια του εγκεφάλου μας ξεναγεί και το The Spirit Molecule ένα ντοκιμαντέρ του 2010 που παρουσιάζει πως οι παραφυσικές και πνευματικές εμπειρίες μπορεί να είναι αποτέλεσμα της διμεθυλτριπταμίνης, και πως μέσω αυτής της ουσίας μπορούμε να επιτύχουμε την υπέρβαση!
Ενώ συνδυάζοντας όλα τα παραπάνω, το A Quantum Leap! του 2010, αποδεικνύει πως αυτό που ορίζουμε ως πραγματικότητα δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τον φυσικό κόσμο, και ως έτσι, είναι εφικτό να δρασκελίσουμε τα όρια των περιορισμών μας σε μια νέα κατάσταση υπερ-συνειδητότητας!
Κλείνοντας, δεν γίνεται να μην αναφερθώ και στο The Great Work του 2008, την εξαίρετη σειρά 5 επεισοδίων όπου μεγάλοι συγγραφείς, ψυχολόγοι και αποκρυφιστές (όπως ο Lon Milo DuQuette) αποκωδικοποιούν τα μυστικά των αρχαίων μυστηρίων, εξηγούν τους φυσικούς μηχανισμούς της μαγείας, και δείχνουν τον τρόπο για το πως η ζωή του απλού καθημερινού ανθρώπου, μπορεί να γίνει το πραγματικό Μέγα Έργο της μεταμόρφωσης του εαυτού!

13 Δεκεμβρίου: Είμαι λάτρης των παραφυσικών θρίλερ αν και αποφεύγω τα splatter γιατί κουράστηκα τους σκηνοθέτες που δοκιμάζουν τις αντοχές μας με σκηνές βασανισμού που αυξάνονται γεωμετρικά, όχι γιατί υπάρχει η σεναριακή ανάγκη, αλλά γιατί συναγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα προκαλέσει την μεγαλύτερη φρίκη στην ψυχολογία μας.
Βέβαια, αν δεχτούμε πως ο κινηματογράφος είναι η μεγαλύτερη επικαιρική τέχνη, τότε ο υπερμέτρος σαδομαζοχισμός που εκθειάζεται σ' αυτές τις ταινίες, μάλλον θα πρέπει να μας προβληματίσει για την κοινωνική μας ψυχολογία!
Ο καθηγητής Richard Kearney γράφει χαρακτηριστικά στο βιβλίο του, Ξένοι, Θεοί και Τέρατα (2006) πως δεν είναι παράξενο που οι άνθρωποι των σύγχρονων πόλεων ζητάνε να συγκινηθούνε μέσα από ταινίες όπου πρωταγωνιστεί το τερατώδες στοιχείο.
Κάπως έτσι, βρίσκουν διέξοδο για τα δικά τους ανεκδήλωτα (και ανομολόγητα συχνά) συναισθήματα οργής, όπως επίσης προσπαθούν να επεξεργαστούν ασυνείδητα την τερατωδία της ίδιας της κοινωνίας που ζούνε!
Ας επιστρέψουμε όμως στην νέα ταινία του Andrew Cull, The Possession of David O’Reilly.
Πρόκειται για μια χαμηλού κόστους βρετανική horror παραγωγή του 2009 στην οποία ένα ζευγάρι μαζί με τον καλύτερο τους φίλο θα βιώσουν τον απόλυτο τρόμο (και τον θάνατο) όταν θα βρεθούν πολιορκημένοι στο μικρό τους διαμέρισμα, από κάποια αδιευκρίνιστα δαιμονικά πλάσματα.
Στα υπέρ της ταινίας είναι οι εξαιρετικές γωνίες λήψης της κάμερας (σε αρκετά σημεία θυμίζει αληθινό ghost hunting) που σε κάνει να νιώθεις πως είσαι παρόν σε κάθε σκηνή τρόμου.
Στα αρνητικά της ταινίας βρίσκεται το γεμάτο κενά μπερδεμένο σενάριο, όπως και η απουσία μιας τελικής εξήγησης!
Προσωπικά πιστεύω πως τα πλάσματα που καταδιώκουν τον πρωταγωνιστή υπάρχουν κυριολεκτικά (προσέξτε τον διακόπτη που ανοιγοκλείνει μόνος του, όπως και το μολύβι στο τηλέφωνο), όμως η υλοποίηση τους γινόταν αποκλειστικά στο μυαλό του! Γι' αυτό και η εμφάνιση τους γινόταν στο σκοτάδι, όταν η φωνή της λογικής εξορκίζει κάθε τι δαιμονικό.
Τι συμβαίνει όμως με το φάντασμα του πάνω ορόφου; Ήταν μήπως μια υπόνοια για την χαμένη γυναίκα του David;
Τα ερωτήματα είναι πολλά και μάλλον αυτό θα δυσαρεστήσει ακόμη και τους πιο εγκάρδιους λάτρεις του είδους. Παρά τις αδυναμίες του όμως, θεωρώ πως η εν λόγο ταινία είναι το Paranormal Activity όπως θα έπρεπε να είναι... περισσότερο πειστικό, πιο κοντά στα αυθεντικά παραφυσικά φαινόμενα (όπου το πραγματικό και το φανταστικό αναμιγνύεται), και δοσμένο με τρόπο τέτοιο ώστε να δημιουργεί τις σωστές δώσου τρόμου!
Να σημειωθεί πως η ταινία είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα (οι φόνοι και το ημερολόγιο με τις παράξενες σημειώσεις είναι αληθινά, η παραφυσική ερμηνεία των γεγονότων όμως όχι), το σενάριο γράφτηκε το 2003, ενώ στην Αγγλία προβλήθηκε με τον τίτλο The Torment.

Διαβάστε μια αρκετά ενδιαφέρουσα συνέντευξη
του σκηνοθέτη εδώ.
Δείτε το trailer της ταινίας εδώ.

29 Αυγούστου: Μια νέα παραγωγή με θέμα τον εξορκισμό έρχεται για να ταράξει και πάλι τα λιμνάζοντα (;) νερά πάνω σ’ αυτό το καυτό θέμα. Πρόκειται για την paranormal activity like ταινία του Daniel Stamm, The Last Exorcism, που ακροβατεί ανάμεσα στον σκεπτικισμό και την πίστη, τυλιγμένα όλα σ’ ένα καλά τρομαχτικό σκηνικό.
Σχιζοφρένεια ή εξωδιαστατική καταληψία; Ο δαιμονισμός είναι μια ιδιαίτερη πάθηση που για τους μεν επιβεβαιώνει την αδυναμία της ανθρώπινης συνείδησης μπροστά στις ψυχο-οργανικές διαταραχές, για τους δε είναι η απόλυτη απόδειξη πως ο Πονηρός μπορεί ακόμη να ασκεί την δράση του.
Προσωπικά, δεσμεύομαι να γράψω ένα βιβλίο πάνω σ’ όλο αυτό θέμα που να εξερευνά όλες αυτές τις πτυχές. Εσείς όμως, τι πιστεύετε;

Σημείωση: η ταινία αναμένετε να προβληθεί στην Ελλάδα στις 14 Οκτωβρίου.

26 Αυγούστου: Πριν από πολλά χρόνια, βάδιζα σε κάποιο στενό της Θεσσαλονίκης προβληματιζόμενος βαθιά για το αν αυτό στο οποίο βρισκόμουν ήταν η πραγματικότητα ή μια κατασκευή του μυαλού μου. Τότε, ξαφνικά, και ενώ ήμουν έτοιμος να περάσω απέναντι, ένα αυτοκίνητο με ταχύτητα πέρασε από μπροστά μου σε απόσταση ανάσας.

Το απρόσμενο αυτό γεγονός με έκανε να συνειδητοποιήσω πως υπάρχουν γεγονότα τα οποία δεν βρίσκονται στον έλεγχο μου και ως εκ τούτου συμπέρανα πως ακόμη και αν ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι ένα όνειρο, είναι τόσο απίστευτα πολύπλοκος ώστε να μοιάζει με ένα αληθινά «κβαντικά πλουραλιστικό» σύμπαν, με μια πραγματικότητα!
Καθώς λοιπόν δεν φαίνεται να έχουμε τα εργαλεία ή ένα σίγουρο τρόπο για να αποδείξουμε πως δεν είναι, ίσως θα πρέπει απλά να αφεθούμε και να εξερευνήσουμε τις ομορφιές του.
Τον παλιό αυτό συλλογισμό έφερε ξανά πίσω στην μνήμη μου η νέα ταινία Inception του Christopher Nolan που παρακολούθησα χθες βράδυ.
Πρόκειται για μια πραγματικά καλή παραγωγή, με ικανοποιητική ηθοποιία και ειδικά εφέ, αλλά και με ένα εξαιρετικό σενάριο που αν και αγνοεί κάθε τύπου ψυχαναλυτικές αρχές για τον ονειρικό κόσμο και το ασυνείδητο, εντούτοις ακολουθεί πιστά την παραδοξολογική λογική ενός Escher.
Δυο μονάχα ήταν αυτά που με δυσαρέστησαν: το πρώτο αφορά την φύση των ονείρων που παρουσιάζονται με τρόπο τέτοιο ώστε να μοιάζουν με γραμμικές προεκτάσεις ενός Νευτώνειου κόσμου, σε αντίθεση με τον σουρεαλιστικό χαρακτήρα που έχουν τα «πραγματικά» όνειρα. Έτσι, θα προτιμούσα να έβλεπα το Inception σε σκηνοθεσία David Lynch και σενάριο Nolan!
Το δεύτερο αφορά το αποτέλεσμα της ταινίας. Βλέπετε, αν και πολλοί βιάστηκαν να το συγκρίνουν με το Matrix, προσωπικά δεν νιώθω πως το αντίκτυπο που έχει θα είναι το ίδιο με το life changing effect της τριλογίας των αδερφών Wachowski.
Και το λεω αυτό διότι το Matrix προκαλεί απευθείας την πίστη σου στον κόσμο που ζούμε. Ξεκινάει δηλαδή παρουσιάζοντας μας τον δικό μας κόσμο με όλες τις γνώριμες ατέλειες του, για να κορυφωθεί με την αποκάλυψη πως δεν είναι αληθινός. Κάπως έτσι, καταφέρνουν εδώ οι σκηνοθέτες να κάνουν Απαρχή (inception) στους θεατές τους το εσωτερικό σκουλήκι της αμφισβήτησης για το πραγματικό, προξενώντας κύματα αποριών πάνω σε πολλά ζητήματα – για όσους ενδιαφέρονται για αυτό το θέμα υπάρχει ένα εξαιρετικό βιβλίο που εξερευνά τις φιλοσοφικές προεκτάσεις της ταινίας: Πάρε το Κόκκινο Χάπι: Επιστήμη, φιλοσοφία και θρησκεία στο The Matrix (2003).
Από την πλευρά του Nolan τώρα και της τελευταίας του ταινίας, η υπόθεση ξεκινάει από τον δικό μας κόσμο θέτοντας εξ αρχής πως είναι ο πραγματικός, για να προσπαθήσει μετά να μας μπολιάσει την ιδέα της αμφιβολίας. Ήδη όμως στην σκέψη μας γνωρίζουμε την διαφορά!
Στην τελική, το Inception είναι μια έξυπνη ταινία που διατηρεί ψηλά τον πήχη στις παραγωγές του φανταστικού. Εντύπωση πάντως μου έκανε η συμβολική παρουσία της Ellen Page ως Αριάδνη (ήταν άλλωστε η κοπέλα που είχε την ικανότητα να «βγάλει» τον πρωταγωνιστή από τον προσωπικό του λαβύρινθο), όπως επίσης και η επιλογή του Leonardo DiCaprio για αυτό τον ρόλο – αλήθεια, προσέξατε πως σε όλες σχεδόν τις ταινίες του, παίζει τον ρόλο ενός άλλου; Κάποιου που προσπαθεί να μην είναι ο εαυτός του ή που χάνετε ανάμεσα σε πραγματικότητες, ρόλους και επίπεδα; Ασφαλώς ο DiCaprio επιλέγει με ιδιαίτερη προσοχή τους ρόλους που υποδύεται.
Τέλος, συγκρίνεται για λίγο την αφίσα της ταινίας με την κάρτα XVIII στα Ταρώ: ο DiCaprio παίζει εδώ τον ρόλο του αστακού που βαδίζει έξω από το νερό προς δυο πύργους. Όπως αναφέρει και ο Waite στο βιβλίο του για τα Ταρώ, η συγκεκριμένη κάρτα συμβολίζει (εκτός των άλλων) τον κόσμο της φαντασίας να είναι ξέχωρος από τον κόσμο του πνεύματος…
Βγαίνοντας από τον κινηματογράφο είχα την αίσθηση πως η ταινία αυτή απλά θα ξεχαστεί σε μια βδομάδα. Περίεργος (;) λίγες ώρες μετά ονειρεύτηκα πως σχεδίαζα σαν άλλος Αρχιτέκτονας (που όμως αγνοούσε την δύναμη του) μια δική του πόλη σε Βρετανικό φόντο. Ποιος ξέρει, ίσως τελικά το Inception να κατάφερε να μπολιάσει κάποια ιδέα και σε εμένα…

11 Αυγούστου: Ένα από τα πιο σημαντικά έργα του μεγάλου συγγραφέα του φανταστικού Χ. Φ. Λάβκραφτ, Στα Βουνά της Τρέλας, θα μεταφερθεί επιτέλους στον κινηματογράφο, φέροντας την υπογραφή του γνωστού (και Cthulhu fan) σκηνοθέτη Guillermo del Toro.
Από την εποχή που ο del Toro είχε γεμίσει το Hellboy (2004) με κθουλικά στοιχεία, γνωρίζαμε το πάθος του ισπανού δημιουργού να γυρίσει την εν λόγω ιστορία που έγραψε ο Λάβκραφτ το 1931.
Μέχρι πρόσφατα όμως, παρέμενε απασχολημένος με διάφορα άλλα project. Έχοντας εγκαταλείψει όμως το Hobbit, αποφάσισε να ασχοληθεί αποκλειστικά με τον παλιό του όνειρο.
Έτσι, αν και οι πληροφορίες στο διαδίκτιο διαδέχονται με καταιγιστικούς ρυθμούς η μία την άλλη, αυτό που ξέρουμε με βεβαιότητα πλέον είναι πως τα γυρίσματα θα αρχίσουν στα μέσα του 2011, πως η ταινία θα είναι 3D, θα έχει σύμβουλο σε θέματα σεναρίου, τον S. T. Joshi (τον διακεκριμένο βιογράφο και αναλυτή του Λάβκραφτ), και πως θα συμμετέχει ο James Cameron σε ρόλο παραγωγής.
Δίχως αμφιβολία, η νέα αυτή αξιοπρεπής δημιουργία θα στρέψει την προσοχή του Χόλυγουντ στο έργο του Λάβκραφτ και την Μυθολογία Κθούλου που μέχρι σήμερα έχει ταλαιπωρηθεί από δεκάδες ερασιτεχνικές άνευρες μεταφορές, και (ευτυχώς λιγότερα) δυσάρεστα b-movies.
Η ταινία αναμένετε να κυκλοφορήσει στις μεγάλες οθόνες, όταν τα άστρα θα είναι στην σωστή τους θέση, δηλαδή στα τέλη του… 2012!
Για περισσότερες πληροφορίες, δείτε εδώ.
Ενώ εδώ, μπορείτε να δείτε ένα εκπληκτικό trailer που έφτιαξαν οι φίλοι της ταινίας.

03 Αυγούστου: Στις 24 Φεβρουαρίου 1942, ο ουρανός του Λος Άντζελες φωτίστηκε καθώς στρατιωτικοί προβολείς έψαχναν να εντοπίσουν τον μυστηριώδη εισβολέα που πέρασε στον εναέριο χώρο της πόλης. Η κυβέρνηση διέταξε να κλείσουν όλα τα φώτα της πόλης, και το ναυτικό ξεκίνησε τις βολές προς αέρος.
Τα ξημερώματα της 25ης, ο συναγερμός έλαβε τέλος. Ο εχθρός δεν βρέθηκε ποτέ, από τα «φιλικά πυρά» όμως, είχαν προκληθεί αρκετές ζημιές στα κτίρια, ενώ έξι πολίτες σκοτώθηκαν από τους πυροβολισμούς, αλλά και από τον πανικό που προκλήθηκε στον πληθυσμό.
Λίγο καιρό αργότερα, οι αρχές δηλώσανε πως το άγνωστο αντικείμενο που θεάθηκε πρέπει να ήταν κάποιο ιαπωνικό αεροπλάνο που στάλθηκε για να τρομοκρατήσει τους Αμερικάνους –που μόλις πριν τρεις μήνες είχαν πάρει μέρος στον πόλεμο– ενώ το 1983, μια ειδική έρευνα κατέληξε στο πόρισμα πως ολόκληρη η ιστορία είχε προκληθεί από κάποιο μετεωρολογικό μπαλόνι!
Αλήθεια ή ψέματα, μέχρι σήμερα η «μάχη του Λ.Α.» θεωρείται από τους απανταχού ουφολόγους, ένα από τα πλέον καλύτερα πειστήρια πως ο πλανήτης μας δέχτηκε την επίσκεψη από τους ξένους από το διάστημα!
Το Hollywood λοιπόν δεν θα μπορούσε να αφήσει ανέγγιχτο ένα τόσο καλό (αληθινό) σενάριο, και κάπως έτσι, θα δούμε τον ερχόμενο Μάρτιο την νέα blockbuster παραγωγή Battle: Los Angeles.
Στην καρέκλα του σκηνοθέτη βρίσκεται ο Jonathan Liebesman (που μας χάρισε το πετυχημένο remake The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning), ενώ ο τρόπος παρουσίασης θα είναι ένας συνδυασμός του νευρικού ρεαλισμού του Black Hawk Down με τον αμερικάνικο scifi ενθουσιασμό του Independence Day!
Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφτείτε το επίσημο site.
Για περισσότερες πληροφορίες, σχετικά με τα αληθινά γεγονότα, δείτε εδώ.

Μου φαίνεται απίστευτο, το πόσο πολύ ενθουσιασμό προκαλεί η φιγούρα του βρικόλακα. Και το λεω αυτό, διότι ενώ πρόκειται για το πιο κλασσικό τέρας του φανταστικού, η πρόσφατη παγκόσμια επιτυχία του Twilight έχει προκαλέσει ένα νέο κύμα αγάπης, για οτιδήποτε βαμπιρικό.
Πρόκειται όμως για μια περαστική μόδα; Ένα ξαναζεσταμένο φαγητό, ή μήπως το Λυκόφως παρουσιάζει μια εκδοχή ενός βρικόλακα που χαρακτηρίζει το πνεύμα της εποχής μας;
Νομίζω πως θα ήταν τολμηρό αν απαντούσα θετικά, δεν υπάρχει αμφιβολία όμως, πως το saga της Meyer έχει κερδίσει ένα αξιοπρόσεχτο κομμάτι του πληθυσμού, τις νεαρές ηλικίες, που φαίνεται να αποζητάνε ένα χαμένο ρομαντισμό σε μια κοινωνία ακραίου ορθολογισμού.
Είναι εκείνο το κοινό που μοιάζει να μην θέλει ή να έχει κουραστεί από τα βιαστικά και επιδερμικά πρότυπα ζωής που προστάζει το Mtv ή/και τα life style περιοδικά, και ζητά διαχρονικές αξίες, όπως ο έρωτας στην πιο εξευγενισμένη του μορφή.
Ο σχεδόν πουριτανικός συντηρητισμός που χρωματίζει τους χαρακτήρες του Twilight και η ασταμάτητη μελαγχολία του πρωταγωνιστή, που θυμίζει το χιλιοτραγουδισμένο έρωτα του Δάντη για τη Βεατρίκη του, είναι στοιχεία που έγιναν τόσο αγαπητά σήμερα, ίσως γιατί επαναφέρουν τον βρικόλακα στην απλή ρομαντική του μορφή, μακριά από τους πειραματισμούς των κόμικς και τις βάναυσες –αν όχι αστείες– μεταχειρίσεις των εκάστοτε ταινιών φαντασίας.
Κατά μια έννοια λοιπόν, το Λυκόφως είναι μια μοντέρνα εκδοχή του πάντα ποθητού, παθιασμένου αλλά απαγορευμένου έρωτα, ένα «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» για τον 21ο αιώνα. Όμως, κάπου εδώ προκύπτει ένα παράδοξο, διότι αν και η Meyer τροποποίησε τους γνώριμους βαμπιρικούς θρύλους πλάθοντας έναν δικό της απέθαντο με δέρμα σαν διαμάντι, το πλάσμα αυτό συνεχίζει να μας κερδίζει! Γιατί συμβαίνει αυτό;
Ίσως γιατί στην ασυνήθιστη μυθολογία του Twilight, με τους παντοτινά έφηβους βρικόλακες με το αστραφτερό κορμί και τους λυκάνθρωπους με τους καλοσχηματισμένους μυς, ο κόσμος διακρίνει τις αγνές όψεις δυο «αρχετύπων», του Ιππότη και του Κτήνους. Ο πρώτος με τη γυαλιστερή του πανοπλία προστατεύει από το τέρας την όμορφη παρθένα.
Το μοτίβο αυτό, που τραγουδήθηκε σε μύθους (Περσέας) και αργότερα αγιοποιήθηκε (Αγ. Γεώργιος), επαναλαμβάνεται μπροστά μας σήμερα στη Μεγάλη Οθόνη μέσα από το ρομαντικό τρίγωνο του Edward, της Bella και του Jacob.
Είναι ακριβώς αυτή, η λανθάνουσα ψυχολογία των ηρώων του Twilight που έκαναν πιστεύω τόσο πετυχημένη αυτήν την εκ νέου αναγέννηση του βρικόλακα. Μένει απλά να δούμε, πόσο καιρό θα κρατήσει. Αν θα σβήσει από κάποια άλλη εκδοχή ή θα γεννήσει κάτι εντελώς καινούργιο…

Η συνομοσιωλογική παράνοια της εποχής μας για τους αόρατους ισχυρούς που κουμαντάρουν το κάθε τι, υλοποιείτε σε μια ταινία που φλερτάρει ανάμεσα στον αυθεντικό παραδοξολογικό προβληματισμό και τις γνωστές στερεοτυπικές ηθικολογίες που χαρακτηρίζουν το σύνολο των mainstream αμερικάνικων ταινιών.

Αυτά εν συντομία μπορώ να γράψω γι’ αυτή την νέα παραγωγή του σκηνοθέτη και σεναριογράφου (με σπουδές στην πολιτική επιστήμη και την φιλοσοφία) George Nolfi, το The Adjustment Bureau που είναι να κυκλοφορήσει στις αρχές Μαρτίου στην χώρα μας.
Πρόκειται για μια μεταφορά της μικρής ιστορίας του Philip K. Dick, Adjustment Team, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1954.
Δείτε το γιατί σας άρεσε το Dark City και το The Box. Αγνοήστε το γιατί (αν κρίνω από το trailer) δίνεται παραπάνω βάρος στο ρομάντζο παρά σε μια κριτική προσέγγιση στις φιλοσοφικές προεκτάσεις των αφανών δυνάμεων που λέγεται πως ρυθμίζουν τις σκέψεις και τις πράξεις των ελεύθερων (;) ανθρώπων αυτού του πλανήτη.

30 Απριλίου: Στο πρόσφατο φεστιβάλ του Βερολίνου προβλήθηκε το trailer μιας ακόμη έκδοσης της κλασσικής ταινίας του 1927, Metropolis.
Η εκδοχή αυτή περιέχει 25 λεπτά νέου υλικού που ανακαλύφθηκε το καλοκαίρι του 2008 στο μουσείο Museo del Cine του Buenos Aires, φέρνοντας το αριστούργημα του Fritz Lang ακόμα πιο κοντά στην ολοκληρωμένη μορφή του.
Αναμφίβολα το Metropolis είναι μια από τις σπουδαιότερες ταινίες που γυρίστηκε ποτέ με στόχο να προβάλει ένα κοινωνικό αλλά και μεταφυσικό μήνυμα.
Πρόκειται για την πρώτη ταινία επιστημονικής φαντασίας, όπως επίσης και για το πρώτο οπτικό μανιφέστο κατά του επιστημονικού δεσποτισμού.
Ο μεσσιανικός μυστικισμός συναντά τη βιομηχανική υποδούλωση μέσα σ’ ένα φουτουριστικό σκηνικό δραματικών εξελίξεων και ταξικής επανάστασης που θυμίζει σε αρκετά σημεία τον κόκκινο Οκτώβρη των Μπολσεβίκων.
Τα μηνύματα της ταινίας είναι κυριολεκτικά πολυεπίπεδα: προσέξτε για παράδειγμα το ρόλο του επιστήμονα Rotwang, μια φιγούρα μοιρασμένη στην εμμονή ενός Φράνκενσταϊν και τη μαγεία του Παράκελσου.
Το Ρομπότ-κλώνος που κατασκευάζει (με τεχνολογία που παραπέμπει στον Τέσλα, και υπό την ανεστραμμένη πεντάκτινο που συμβολίζει την καθήλωση του πνεύματος στον υλικό κόσμο) δεν σας θυμίζει το μυστηριώδες Homunculus, το πλάσμα του Φράνκενσταϊν αλλά και τον μικρό David από το A.I. του Σπίλμπεργκ;
Μήπως η τρέλα της μηχανής προμηνύει την καταστροφική αναρχία που γεννά η εξάρτηση της κοινωνίας μας από την τεχνολογία, ή αποτελεί σύμβολο της ηθικής αδυναμίας του ανθρώπου;
Οι ερμηνείες που μπορούμε να δώσουμε για το γερμανικό αυτό αριστούργημα είναι ατελείωτες. Η ταινία πάντως δεν γνώρισε το αναμενόμενο ενδιαφέρον.
Αν και κόστισε 7 εκατομμύρια μάρκα (περίπου 200 εκατομμύρια σύγχρονα δολάρια), ποσό αστρονομικό για την εποχή, το κοινό της Ευρώπης έμοιαζε να ενοχλήθηκε από τα πολιτικά μηνύματα, ενώ οι θεατές της Αμερικής τη βρήκαν δυσνόητη!
Ως εκ τούτου, η ταινία πέρασε από πολλά κύματα επιμέλειας, με αποτέλεσμα σήμερα να έχει χαθεί η αρχική κόπια!
Για περισσότερες πληροφορίες, δείτε και εδώ.

Το 2007 η Ισπανία μας χάρισε ένα μοναδικό θρίλερ που βάδιζε στα χνάρια του Blair Witch Project. Τον Οκτώβρη του 2009 κυκλοφόρησε το δεύτερο μέρος.
Το REC εξιστορεί την περιπέτεια μιας ομάδας διαφορετικών ανθρώπων που εγκλωβίζονται σε μια πολυκατοικία μαζί με κάτι που δεν είναι από αυτόν τον κόσμο…
Πριν λίγες ημέρες παρακολούθησα την συνέχεια και ομολογώ πως από τα πρώτα λεπτά βυθίστηκα στην ατμόσφαιρα της ταινίας!
Πρώτη φορά είδα έναν τόσο αριστοτεχνικό συνδυασμό τριών διαφορετικών θεμάτων: την μετάδοση ιού που μεταμορφώνει τον έλλογο άνθρωπο σε αλάφρωνα δολοφόνο (στοιχείο δανεισμένο από γνωστές ζομποταινίες), μια νέα εκδοχή του εξορκιστή (όπου ο δαιμονισμός είναι μια κατάσταση που δεν αφορά μόνο την θρησκεία αλλά και την επιστήμη) και το «παραδοσιακό» κυνήγι των «φαντασμάτων (καθώς η δαιμονισμένη κοπέλα γίνεται ορατή μονάχα από την κάμερα νυκτός όπως συμβαίνει σε κάθε κλασσικό ghost hunting).
Και όλα αυτά μέσα σ’ ένα αστικό περιτύλιγμα απόλυτου ρεαλισμού που δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από ανάλογες χολιγουντιανές παραγωγές τύπου Cloverfield, παρά έχει να διδάξει πολλά στους «δασκάλους» της αντίπερα όχθης!
Τι ήταν όμως αυτή η προνύμφη της τελευταίας σκηνής; Μια λεπτομέρεια δανεισμένη από το Alien, μια εξωγήινη οντότητα ή η υλική υπόσταση του δαίμονα;
Σε μια Ισπανία που έχει γνωρίσει τον Καθολικισμό με την πλέον αυστηρή του μορφή (ήταν άλλωστε η χώρα όπου ευδοκίμησε η τυραννικότερη όψη της Ιεράς Εξέτασης), η επαναφορά στα γνώριμα μοτίβα τρόμου, θέτει ευρύτερα ερωτήματα σχετικά με την πορεία σκέψης του σύγχρονου δυτικού αστού.
Πολλοί θα σχολιάσουν εδώ πως η εικόνα του Κακού επαναπροσδιορίζεται σ’ αυτή την ταινία. Στην πραγματικότητα όμως ακυρώνει πιστεύω, ένα σημαντικό παράγοντα της Χριστιανικής αντίληψης: την ελεύθερη βούληση!
Ο δαιμονισμός παρουσιάζεται σαν μια τυφλή αρρώστια που προσβάλει τον οποιοδήποτε ανεξάρτητα τον βαθμό της πίστης του. Κάπως έτσι, το REC μας παρουσιάζει να είμαστε όλοι απροστάτευτοι μπροστά στις ορέξεις του Κακού.
Μήπως αντίστοιχα η σύγχρονη κοινωνία έχει χάσει την πίστη της στην δύναμη και στην θεραπεία της Εκκλησίας; Πολύ πιθανόν! Άλλωστε και ο ιερέας της ταινίας μας είναι εξίσου φοβισμένος και ανήμπορος μπροστά στην δολιότητα του πλάσματος.
Παρόλ’ αυτά όμως –και κάπως έτσι επιβεβαιώνετε ο έσχατος ρεαλισμός του σεναρίου– ο δαίμονας, όσο πολυμήχανος και αν είναι, παραμένει έγκλειστος στην πολυκατοικία, δέσμιος της τεχνολογίας μαρτυρώντας έτσι μια παραδοξότητα που κατεβάζει τους αγγέλους όχι μόνο στην άβυσσο του σκοταδιού, αλλά και στους νόμους της υλικής φύσης!
Όπως και να έχει όμως, είτε θέλετε να δείτε αυτή την ταινία σαν μια ακραία αλληγορία της σχιζοφρενικής ζωής που ζούμε οι σημερινοί κάτοικοι των τσιμεντοθηρίων, είτε απλά σαν ένα ακόμη (αλλά καλογυρισμένο) ευρωπαϊκό θρίλερ ποιότητας, σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το προτιμήσετε.
Όσον αφορά την συνέχεια, εύχομαι πως το τρίτο μέρος (που η παραγωγή του έχει ήδη ξεκινήσει) θα φτάσει πολύ σύντομα στις μικρές/μεγάλες οθόνες μας.

Τι θα κάνατε αν ένας μυστηριώδης ξένος σας έδινε μια δοκιμασία: να πάρετε ένα εκατομμύριο δολάρια πατώντας ένα κουμπί (κίνηση που θα προκαλούσε τον θάνατο σε κάποιον άγνωστο) ή να αγνοήσετε την όλη δοκιμασία κερδίζοντας απλά εκατό δολάρια.
Αυτή είναι η αφορμή για την νέα ταινία μυστηρίου (The Box) του Richard Kelly που βασισμένη στο short story του διάσημου λογοτέχνη του τρόμου, Richard B. Matheson, Button, Button (1970) προβάλεται αυτή την περίοδο στους κινηματογράφους επαναφέροντας ορισμένα βασικά ερωτήματα θεολογικής και κοσμολογικής φύσεως.
Μα ας δούμε την όλη ιστορία μέσα από τα μάτια του Ψυχοναύτη της Αποφένειας…
Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο κ. Arlington Steward που έχοντας χάσει μεγάλο μέρος από το μισό του πρόσωπο, κάνει το πείραμα με τα Κουτιά.
Η διπροσωπία του παραπέμπει ασφαλώς στον Two-Face της μυθολογίας του Σκοτεινού Ιππότη, ενώ ο κεραυνός που του στοίχισε το πρόσωπο, θυμίζει τον τρόπο με τον οποίο οι εξωγήινοι πέφτουν στην Γη στο Ο Πόλεμος των Κόσμων.
Αντίστοιχα, ο κ. Steward είναι ξενιστής μιας ανώτερης εξωγήινης βούλησης (από τον Άρη;) που παρόμοια με τους εξωγήινους του Dark City, πειραματίζονται με την ανθρώπινη ψυχολογία.
Προσέξτε πως ο ηθοποιός που ενσαρκώνει τον αγγελιοφόρο των ξένων είναι ο Frank A. Langella που το 1999 είχε πρωταγωνιστήσει στην ταινία Η Ένατη Πύλη, υποδύοντας τον ρόλο του Boris Balkan που ήθελε να έρθει σε επαφή με τον κόσμο των Δαιμόνων – Αντίστοιχα στην τωρινή μας ταινία, το ζευγάρι ζει μια περιπέτεια ανάμεσα σε τρία επίπεδα (οι τρεις πύλες) που είναι φυσικά η Κόλαση, το Καθαρτήριο και ο Παράδεισος με βάση την αλλοκοσμική γεωγραφία του Δάντη.
Η επιλογή του Arthur Lewis ήταν η πύλη νο. 2 δηλαδή το Καθαρτήριο. Προσέξτε το όνομα διότι έχει το ίδιο επίθετο με τον συγγραφέα της Αλίκης (Lewis Carroll). Όπως η Αλίκη πέρασε από έναν καθρέπτη σε μια άλλη πραγματικότητα (Through the Looking-Glass, and What Alice Found There, 1872) έτσι και ο Arthur βαδίζει μέσα σε μια καθρεπτίζουσα πύλη – ένα υγροποιημένο κουτί πανομοιότυπο σε σχήμα με το Tardis του Doctor Who!
Οι συνδέσεις φυσικά δεν σταματάνε εδώ (αναλογιστείτε ακόμη την περίφημη φράση ενός άλλου Arthur για την επιστήμη και την μαγεία ή συγκρίνετε την Εύα με το κόκκινο μήλο – κόκκινο κουμπί). Αυτό που θα ήθελα όμως να σημειώσω κλείνοντας, είναι η απάντηση στο αρχικό ερώτημα.
Αλήθεια εσείς τι θα κάνατε σε μια τέτοια περίπτωση; Πιστεύω πως είναι λάθος να δοκιμάζουμε την ηθική μας μονάχα σε «ειδικές περιστάσεις» διότι κάθε στιγμή της ζωής μας απαιτεί από εμάς να επιλέξουμε.
Μπορεί λοιπόν να μην μας περιμένει ένα μυστηριώδης κουτί στην πόρτα μας, αλλά κουτιά και επιλογές η ζωή μας έχει περισσότερα από όσα αντιλαμβανόμαστε. Η αληθινή επιτυχία λοιπόν στην δοκιμασία του κ. Steward δεν έρχεται μέσα από την αποδοχή ή την άρνηση, αλλά από την υπευθυνότητα και την επίγνωση. Εσείς πόσο συνειδητοί είστε στις επιλογές σας;

Σύμφωνα πάντα με τα εναλλακτικά βιβλία ιστορίας, ο Χίτλερ δεν αυτοκτόνησε το 1945 αλλά διέφυγε την εισβολή των συμμαχικών δυνάμεων από το Βερολίνο με τη βοήθεια ενός U-Boat (γερμανικό υποβρύχιο), βρίσκοντας καταφύγιο σε μια μυστική βάση (Βάση 211 ή Νέο Βερολίνο) που είχαν ιδρύσει οι Ναζί μαζί με την Οργάνωση Βριλ στην Ανταρκτική.
Το σενάριο αυτό έγινε γνωστό χάρη στη Στοά της Βιέννης, μια ομάδα αποκρυφιστών που τη δεκαετία του 1950 εργάζονταν πάνω σε εναλλακτικές μορφές γνώσης, υπό την επίβλεψη του πρώην μέλους των Ες Ες, Wilhelm Landig.
Σύμφωνα πάντα με το σενάριο αυτό, ο Χίτλερ επιβίωσε της πτώσης τού Γ΄ Ράιχ, μέχρι τουλάχιστον τη στιγμή που Αμερικάνοι και Βρετανοί ανακάλυψαν την κρυψώνα, βομβαρδίζοντάς την με πυρηνικά.
Σήμερα, η θεωρία πως ο Χίτλερ έζησε κρυμμένος στους παγωμένους πόλους έχει μπολιαστεί και με εξωγήινες επαφές, δρακονιανούς και ιλλουμινατικές κινήσεις παγκοσμιοποίησης, που ξεφεύγουν από κάθε όριο πιστευτού.
Πρέπει όμως να σημειώσω πως το 1958 έγιναν πραγματικά πυρηνικές δοκιμές στην Ανταρκτική. Επίσημα, οι εκρήξεις συνέβησαν αρκετά ψηλά στην ατμόσφαιρα. Είναι όμως ολόκληρη αυτή η αλήθεια; Μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ αν και…
Ο Φιλανδός σκηνοθέτης Timo Vuorensola και παραγωγός γνωστών παρωδιών όπως το Star Wreck, αποφάσισε να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη τα παραπάνω σενάρια, με καλοσχεδιασμένα ειδικά εφέ και ένα ευρηματικό σενάριο.
Κάπως έτσι, στην νέα του ταινία που είναι να κυκλοφορήσει στις αρχές του 2011, θα δούμε το πώς οι Ναζί κατέκτησαν την Σελήνη, αναδιοργανώθηκαν στην σκοτεινή πλευρά του δορυφόρου της Γης, και ετοιμάζονται για μια νέα εισβολή το 2018!
Μάθετε περισσότερα για την νέα αυτή εκπληκτική παρωδία, στο επίσημο site της παραγωγής.
Δείτε το trailer της ταινία εδώ.
Τέλος, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για την παραφιλολογία που παντρεύει τους Ναζί με την τεχνολογία των UFOs, μπορείτε να ανατρέξετε εδώ.

Το 1967 προβλήθηκε στην Βρετανική τηλεόραση μια από τις πιο παράξενες τηλεοπτικές σειρές του κόσμου. Κράτησε μόλις 17 επεισόδια όμως το περιεχόμενο της, τόσο από άποψη αισθητικής όσο και θεματολογίας, προκαλεί έντονες συζητήσεις μέχρι σήμερα. Η σειρά ονομαζόταν The Prisoner με εμπνευστή και πρωταγωνιστή τον γνωστό ηθοποιό Patrick McGoohan.
Βασικό της θέμα ήταν οι προσπάθειες απόδρασης ενός πρώην μυστικού πράκτορα από το Χωριό, ένα παραδείσιο απομονωμένο τόπο όπου οι άνθρωποι δεν έχουν ονόματα αλλά αριθμούς. Έτσι, ο αριθμός του πρωταγωνιστή μας ήταν 6 ενώ ο νούμερο 2, ο «αρχηγός» του Χωριού, μηχανορραφεί σε κάθε επεισόδιο με διάφορους τρόπους για να διεισδύσει στο μυαλό του ν. 6 και να κατανοήσει τα μυστικά του.
Το The Prisoner ήταν μια περιπέτεια κατασκοπίας σε σουρεαλιστικό φόντο, με στοιχεία δανεισμένα από την επιστημονική φαντασία, την ψυχεδελική φιλοσοφία και με έντονα κοινωνικοπολιτικά μηνύματα. Μην ξεχνάτε άλλωστε, τα ιστορικά πλαίσια της περιόδου: Ψυχρός Πόλεμος, Βιετνάμ κ.α.
Μέχρι σήμερα το The Prisoner θυμίζει σε αρκετούς το τεχνολογικά απόκοσμο νησί του Dr. No στην πρώτη ομότιτλη ταινία του James Bond. Αυτό που πραγματικά όμως έκανε εντύπωση ήταν το πολυεπίπεδο σενάριο: τι πραγματικά ήταν το Χωριό; Μια αλληγορία του νου; Ο Παράδεισος (και ο ν. 6 ο επαναστάτης Εωσφόρος;) ή μια κατασκοπευτική ονειροφαντασία δίχως βαθύτερο νόημα;
Ο Patrick McGoohan επέμενε σε πολλές συνεντεύξεις του πως η σειρά έκρυβε μηνύματα για ώριμα μυαλά. Και κάπως έτσι, οι γρίφοι του The Prizoner παρέμειναν απαραβίαστοι μέχρι τουλάχιστον το 2005 όταν το Αμερικάνικο δίκτυο AMC αποφάσισε να γυρίσει ξανά την σειρά, αυτή την φορά σε 6 επεισόδια. Το remake –όπου τον ρόλο του ν. 2 τον ενσαρκώνει ο Gandalf, Sir Ian McKellen– προβλήθηκε τον Νοέμβριο του 2009 στις ΗΠΑ και αναμένετε να παιχτεί αυτές τις ημέρες και στην Ευρώπη.
Οι κριτικοί όμως διίστανται για την επιστροφή του φυλακισμένου: Αυτή την φορά τα ειδικά εφέ είναι καλύτερα (κυρίως η σφαίρα που κυνηγάει τους φυγάδες στην έρημο, οι γυάλινοι πύργοι που εξαφανίζονται κάθε φορά που τους πλησιάζεις, οι τρύπες που ανοίγουν απροειδοποίητα στο έδαφος κ.τ.λ.), όμως η υπόθεση είναι πιο απλή και με μεγάλες αποστάσεις από το αρχικό concept (αν και με πολλά hints – προσέξτε το κρεμασμένο ποδήλατο στο μπαρ).
Στο remake του 2009 ο ν. 6 είναι υπάλληλος μιας μεγάλης εταιρείας της Νέας Υόρκης που ξυπνάει μπερδεμένος στο Χωριό, ένα μυστηριώδη τόπο βγαλμένο (φαινομενικά) από το Αμερικάνικο Όνειρο, όταν στην πραγματικότητα είναι μια πνιγερή κοινωνία ρουτίνας όπου η αξία της υποκειμενικότητας έχει αντικατασταθεί από την απροσωπία του να είσαι αριθμός.
Ναι, οι διάλογοι δεν είναι περίτεχνοι όπως αυτοί της παλιάς σειράς, ούτε τα επεισόδια βρίθουν από την σουρεάλ φαντασία της δεκαετίας 60-70. Το remake όμως έχει δανειστεί πολλά στοιχεία από τις ταινίες του David Lynch (κυρίως το Inland Empire).
Μάλιστα ο προσεχτικός τηλεθεατής θα βρει ομοιότητες με τον γερμανικό εξπρεσιονισμό (η σκηνή στην αίθουσα θεραπείας) και φυσικά το Lost του J.J. Abrams.
Το ερώτημα όμως παραμένει: τι είναι το Χωριό; Ποιος πραγματικά είναι ο 6; Η απάντηση είναι νουμερολογική – το έξι είναι το μοναδικό νούμερο που η αντιστροφή του μας δίνει έναν άλλο αριθμό (6 – 9, αλλά και 6+9=15 δλδ 1+5=6). Αντίστοιχα, ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος έχει δυο όψεις – την συνειδητή ή καθημερινή ή προσαρμοσμένη persona και την ασυνείδητη ή κρυμμένη ή σκιώδη επαναστάτη.
Το να σας πω ακριβώς τι/που είναι το Χωριό θα ήταν spoiler, σχετίζεται όμως με την ψυχολογία της εκάστοτε εποχής: την δεκαετία του 60 λοιπόν, η σειρά πρόβαλε την οργή, την επίθεση και η λέξη κλειδί ήταν επανάσταση (revolt).
Στο remake του 2009, οι πρωταγωνιστές είναι απεγνωσμένοι, φοβισμένοι, γεμάτοι ενοχές αλλά και όνειρα για κάτι άλλο. Εδώ η λέξη κλειδί είναι απόγνωση (despair).
Βασικός σκοπός και των δυο όμως, είναι η ελευθερία (freedom) λέξη που νουμερολογικά αποδίδει 396 δλδ 3+9+6=18 όπου 1+8=9.
Το 9 είναι το καθρέπτισα του 6 όπως ο δέσμιος άνθρωπος της καθημερινότητας μας είναι ο ελεύθερος επαναστάτης του δικού του κόσμου…

Νέο ψυχολογικό/παραφυσικό θρίλερ από την Αυστραλία που δανείζεται την αισθητική των video-ημερολογίων του Paranormal Activity και το ύφος ταινία-ντοκιμαντέρ του The Fourth Kind.
Η υπόθεση είναι απλή και στοιχειώδης με τον τρόμο να προκύπτει από την γενικοτέρη ατμόσφαιρα παρά από τα ειδικά εφέ – ένα σπίτι στοιχειώνετε από το πνεύμα μιας δεκαεξάχρονης κοπέλας που πνίγηκε σε μια μικρή λίμνη.
Η οικογένεια της με την βοήθεια ενός μέντιουμ προσπαθεί να βρει απαντήσεις στα παράξενα φαινόμενα που σκιάζουν την κατά τα άλλα ήσυχη ζωή τους, για να ανακαλύψει πως η κόρη τους έκρυβε πολλά περισσότερα μυστικά από όσο οι ίδιοι πίστευαν.
Το μελαγχολικό κλίμα που καταβάλει την ιστορία μου θυμίζει αρκετά το πιλοτικό επεισόδιο του Twin Peaks (ακόμη και το όνομα της νεκρής πρωταγωνίστριας Alice Palmer είναι βασισμένο στο Laura Palmer), αν και δεν μπορώ να μην συγκρίνω το νεκρό κορίτσι της λίμνης με το What Lies Beneath!
Όπως και να έχει, πρόκειται για ένα συμπαθητικό θρίλερ που φέρει την υπογραφή ενός νέου σκηνοθέτη (Joel Anderson) που αν και φλερτάρει όπως και οι ισπανοί καλλιτέχνες (Juan Antonio Bayona, Jaume Balagueró, κ.α.) με το Χόλυγουντ, ουσιαστικά ζει μακριά από τα κλισέ του.
Δείτε το γιατί σας αρέσουν οι καλές στοιχειωμένες ιστορίες και γιατί προτιμάτε το πρωτότυπο παρά το remake που ετοιμάζουν οι δημιουργοί του The Ring για το 2011.
Μην το δείτε γιατί είναι αργό και μπορεί να σας βάλει ιδέες να τοποθετήσετε και εσείς κάμερες στο σπίτι σας για να βλέπετε αν κάτι κινείτε όσο εσείς λείπετε…
Για περισσότερες πληροφορίες για την καινούργια αυτή ταινία, δείτε εδώ.

02 Ιανουαρίου: Κατάφερα να δω το Avatar προχθές βράδυ (στις 1 μετά τα μεσάνυχτα, σε μια γεμάτη αίθουσα 600 ατόμων – ήταν η μοναδική που καταφέραμε να βρούμε θέσεις!)
Από τεχνικής άποψης η ταινια ήταν άψογη. Σχεδόν καμία σκηνή δεν έμοιαζε εικονική. Αν το animation στο Star Wars ήταν πειστικό, στο Avatar νομίζεις πως η ταινία γυρίστηκε με πλήρως αληθινά σκηνικά και ηθοποιούς.
Από την άλλη, η 3D έκδοση δεν μου φάνηκε αρκετά… τρισδιάστατη! Ασφαλώς ζωντάνευε την ταινία, αλλά ο κόσμος της Πανδώρας (όλα τα δώρα ή τα δώρα του Πάνα / Προσέξτε εδώ επίσης την ομοιότητα σεναριογραφικά και σημειολογικά με το φετινό sci fi θρίλερ Pandorum του Christian Alvart) δεν έβγαινε από την οθόνη όπως περίπου έγινε παλιότερα με το Beowulf.
Παρόλ’ αυτά, έχω την αίσθηση πως εδώ η συγκεκριμένη τεχνολογία λειτουργεί περισσότερο σαν εργαλείο του σκηνοθέτη (παρά σαν εμπορικός κράχτης), σαν συμπλήρωμα δηλαδή στο μήνυμα που προσπαθεί να μας περάσει για την υπερβατική αξία του νατουραλισμού της Πανδώρας, σε αντιδιαστολή με το βαρύ «προσγειωμένο» τεχνολογικό περιβάλλον των ανθρώπων.
Από άποψη σεναρίου τώρα, χμ… ένα μέτριο πάντρεμα Λόρενς της Αραβίας με Ποκαχόντας (αναζητήστε επίσης το Battle for Terra του ελληνοαμερικάνου Aristomeni Tsirba και θα εκπλαγείτε από τις ομοιότητες)!
Προσωπικά τουλάχιστον δεν ένιωσα πουθενά βάθος στην ψυχολογία των χαρακτήρων, παρά γραμμικά εξελίσσονταν όλα προς μια από την αρχή πλήρως προβλέψιμη συμπεριφορά.
Βέβαια, σαν καλό παραμύθι έπρεπε να ακολουθήσει όλα τα αναγκαία κλισέ… παρόλ’ αυτά, ήταν πάνω από όλα ένα κατασκευασμένο σενάριο στο οποίο ο Cameron πρόσθεσε απλά βασικά θέματα που συναντάμε ακόμη και σε πολλά παιχνίδια του Playstation.
Κρίμα επίσης που δεν δόθηκε περισσότερη έμφαση στην μεταφυσική πλευρά που έθιγε η ταινία – τέθηκαν ζητήματα παγκόσμιας συνείδησης, σαμανισμού, ιερής γης κ.ο.κ.
Στην τελική, η ταινία αποτελεί μια σύγκρουση ανάμεσα στον ρεαλισμό (που ενσαρκώνεται από τον άνθρωπο) και τον ιδεαλισμό (που εκπροσωπείτε από τους ιθαγενείς). Πρόκειται όμως για τον ωραίο αγριάνθρωπο του Ζαν Ζακ Ρουσσώ, τον εξευγενισμένο μέντορα που βρίσκεται σε πλήρη συντονισμό με την anima mundi.
Πίσω λοιπόν από την ρηχή υπόθεση που παραπέμπει στα δεινά που προκάλεσε ο ευρωπαϊκός αποικισμός της Αμερικής, η εισβολή στο Αφγανιστάν, και η σύγχρονη υλοτόμηση του Αμαζονίου, ένας ανήσυχος θεατής μπορεί να διαβάσει πολλά περισσότερα. Πόσο δε στο ζήτημα της ψυχο-μετάγγισης!
Αλλά για το τελευταίο θα γράψω πολλά περισσότερα κάποια άλλη στιγμή…

Θυμίζοντας κάπως τον Μπαλανικό πόλεμο Πάγου και Φωτιάς (βλέπε επίσης την ταινία μικρού μήκους Al vi ne aL), ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Jamin Winans, συνέθεσε μια ανεξάρτητη παραγωγή (με κόστος μόλις 250.000 δολάρια!!) με θέμα την μετά-φυσική διαμάχη των ονειροαφεντάδων.
Αυτοί που Φέρνουν τα Όνειρα και Αυτοί που Φέρνουν τους Εφιάλτες (ή αλλιώς Incubi) προσπαθούν να εξουσιάσουν την μοίρα μιας μικρής κοπέλας και του πατέρα της.

Paranormal Activity: Η πιο τρομαχτική ταινία της χρονιάς ή το πιο μέτριο θρίλερ του 2009;
Η υπόθεση απλή – ένα ζευγάρι ανακαλύπτει πως το σπίτι τους είναι στοιχειωμένο και χρησιμοποιώντας μια κάμερα χειρός προσπαθούν να ανακαλύψουν τα πως και τα γιατί. Η πλοκή εξελίσσετε σχετικά αργά, πλαισιώνετε όμως από ποικίλες παραφυσικές εμφανίσεις, εξάρσεις poltergeist και ένα ιδιαίτερα μελαγχολικό τέλος.
Καλή προσπάθεια, όμως προσωπικά μου άφησε άσχημες εντυπώσεις. Φαίνετε σχεδόν, πως κανείς δεν είπε στους ηθοποιούς ότι πρέπει να υποδύονται, τα ειδικά εφέ θυμίζουν θεατρική παραγωγή και το σενάριο ταιριάζει σε φιγουρατζίδικο θρίλερ, όχι σε υποτιθέμενο αληθινό περιστατικό!
Η ταινία πλασαρίστηκε σαν real footage (όπως έγινε το 1999 με το Blair Witch Project) αλλά ο δημιουργός, Oren Peli προσπαθούσε από το 2007 να βρει μια εταιρία διανομής (I wonder why?). Τελικά τα κατάφερε εις βάρος των ευκολόπιστων θεατών που έχοντας υποστεί πλύση εγκεφάλου τελευταία από τα μυριάδες προγράμματα ghost hunting (Most Haunted, Ghost Adventures, Ghost Hunters, Paranormal State κ.α.) μπερδεύουν το αυθεντικό παραφυσικό με την κάθε χολιγουντιανή version!
Τι θέλω να πω μ’ αυτό; Καταρχήν τα περιστατικά που περιλαμβάνουν βιοπραγίες από πνεύματα είναι ελάχιστα. Το περασμένο καλοκαίρι αναφέρθηκε στην Αγγλία (δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Fortean Times τ. 255) μια πανομοιότυπη περίπτωση, ενώ γνωρίζω ορισμένες ακόμη ιστορίες από την διεθνή βιβλιογραφία, ποτέ όμως δεν ήταν τόσο εντυπωσιακές όπως οι σκηνές που μας δείχνει η ταινία.
Κλείνοντας, αξίζει να αναφέρω πως η ίδια ταινία κυκλοφορεί στο net σε τρεις διαφορετικές εκδοχές (η μεγαλύτερη διαρκεί 97 λεπτά και περιλαμβάνει το κακογυρισμένο φιλμ του εξορκισμού) ενώ ο ίδιος σκηνοθέτης γυρίζει (στο ίδιο ακριβώς ύφος κινηματογράφησης) αυτή την περίοδο το Area 51 που κρίνοντας από τον τίτλο καταλαβαίνουμε όλοι το περιεχόμενο… Η ταινία αναμένετε να βγει στα τέλη του 2010.

Αν είστε fan του What the bleep do we Know (2004) και του Zeitgeist (2007), τότε θα λατρέψετε την καινούργια αυτή δημιουργία εναλλακτικής αναζήτησης.
Το Kymatica είναι το αποτέλεσμα μιας εσωτερικής διεργασίας, ένα νέο, δημοφιλές ντοκιμαντέρ-ταινία του διαδυκτίου που συνδέει τη σύγχρονη κοινωνικό-πολιτική, την έρευνα της συνωμοσίας και την απόκρυφη ιστορία του κόσμου.
Ο Ben Stewart (δημιουργός επίσης του Esoteric Agenda) εστιάζει στην ανθρώπινη ιστορία μέσω της σαμανικής και μυστικιστικής οπτικής και εξετάζει μια σειρά από αλληλένδετες θεματικές, όπως την συλλογική ψυχή, τα «εσωτερικά οικονομικά», τα cymatics, την μαγεία, τα αρχέτυπα, την αστροθεολογία, τις λατρείες μανιταριών, και τις ρίζες της κυριαρχίας και του μαζικού διανοητικού χειρισμού.

Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφτείτε το επίσημο site, εδώ.